Queen Mary – Londyn oczami politologa, cz. 1

queen-mary

Londyn, jako jedno ze światowych centrów akademickich, jest niezwykle atrakcyjny także dla każdego, kto interesuje się teorią polityczną. W kolejnych wpisach podzielę się doświadczeniami z kilkumiesięcznego pobytu w brytyjskiej stolicy, przedstawiając miejsca z mojej perspektywy najciekawsze.

Większość z nich znajduje się w centrum miasta. Zacznę jednak od college’u Queen Mary, którego główny kampus mieści się w Mile End, kilka kilometrów na wschód od City.

Historia Queen Mary College jest, jak na warunki brytyjskie, niedługa, sięga bowiem lat 80. XIX wieku. Swój dzisiejszy kształt instytucjonalny zyskał on w drodze połączenia kilku różnych londyńskich jednostek dydaktycznych i badawczych. Dziś jest jedną z największych części federacyjnego Uniwersytetu Londyńskiego, cieszącą się wysoką pozycją w rankingach i oferującą bardzo szerokie spektrum kierunków – od medycyny po studia artystyczne.

Niezwykle prężnie działają w Queen Mary także nauki społeczne i humanistyczne. Jedną z wiodących postaci jest tam Quentin Skinner, który w 2008 roku  przeniósł się do Londynu z Cambridge.

W ostatnim czasie wyprawiałem się do Mile End kilka razy. Średnio raz w miesiącu odbywają się tam seminaria z teorii polityki, podczas których zaproszeni badacze przedstawiają i poddają dyskusji swoje najnowsze, często właśnie pisane prace. Dla uczestników jest to szansa zapoznania się z najświeższymi ideami zanim jeszcze zostaną opublikowane, a dla gości – okazja weryfikacji tez i argumentów. A goście są znakomici – uczestniczyłem m.in. w seminariach z Daviden Owenem (Southampton) oraz Michaelem Freedenem (SOAS, Oxford).

Kilka dni temu z kolei TheoryLAB, będące częścią szkoły nauk politycznych, zorganizowało konferencję zatytułowaną Hegemony and Socialist Strategy Today, poświęconą słynnej książce zmarłego w 2014 roku Ernesto Laclau oraz Chantal Mouffe. Ta ostatnia aktywnie uczestniczyła w dyskusjach, diagnozując obecną sytuację lewicy – jej zdaniem zdecydowanie gorszą niż w 1985 roku, kiedy „Hegemonia i socjalistyczna strategia” została opublikowana. Oprócz Mouffe w konferencji udział wzięli Oliver Marchart (Wiedeń), a także przedstawiciele świata hiszpańskojęzycznego, w tym Íñigo Errejón z partii Podemos. Niezwykle cenna była dyskusja zderzająca teorię z praktyką funkcjonowania współczesnej lewicy.

I właśnie dla takich wydarzeń z pewnością ponownie wybiorę się do Queen Mary. Choć z Battersea, gdzie mieszkam, jedzie się tam niemal godzinę, każda wizyta okazuje się warta poświęconego na podróż czasu.

Dodaj komentarz